مرآة الشرق ( موسوعة أعلام الشيعة الإمامية في القرني الثالث عشر والرابع عشر ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٤

ميرزا أحمد وقار الشيرازي « 1 »

دل در غم وخاطر دژم وسينه به تاب است * شهري به خروش است وجهانى به عذاب است

گيتى همه با ولولهء روز نشور است * عالم همه با غلغلهء يوم حساب است

آن خانه كه بر جاى بود خانهء مور است * وآن كاخ كه برپاى بود كاخ حباب است

يك لحظه نيفتد ز تزلزل كرهء خاك * گويى كه يكى جوز تهى بر سر آب است

شد تيره جهان زآن كه زمين نيمى برجاست * وآن نيم دگر بر رخ خورشيد حجاب است

آمد كرهء خاك همانند يكى گوى * كز لطمهء چوگانش بهر گوشه شتاب است

خلقي ز بنا كرده خود زار وهلاك‌اند * چون پيلهء ابريشم كه هلاك‌اش ز لعاب است

ومن شعره في الموعظة :

إذا شئتَ أن تحى حياة جلوة المحيا * فلا تبخل ولا تحرص ولا تحسد على الدنيا

عرب گويد كه گر خواهى ز روى فهم وآگاهى * همه عمرت به دلخواهى به مقطع آيد از مبدأ

حسد را بر فكن ريشه بخيلى را مكن پيشه * به پنج حرص زن تيشه به رسم مردم دانا

ومن قطعاته أيضاً

دردا كه از ستيزه چرخ ستيزه‌كار * هر كار را كه خواستم آن‌سان شود نشد

مأيوس از آسمان چو شدم گفتم اين گره * باز از عنايت شه إيران شود نشد

گفتم شه ار به حال فقيران نظر نكرد * رحمي به من ز صاحب ديوان شود نشد