مباحث علمى دينى (فارسى) — الصفحة ١٩١
فايده بيست و سوم : ليبرال دموكراسى
ليبراليسم يعنى اصالت فرد و باور و يا دليل آن اين است كه هر فرد خردمند است و آزادى ضامن زندگانى خردآميز است . سلب آزادى چه از طرف دولت و چه از طرف مذهب و چه از هر جهت ديگر به معناى نفى خردمندى مىباشد .
ليبراليسم قايل با مدارا و انتخاب آزادانه عقايد و روشها و عملها و نبود بازخواست مذهبى و عقيدتى از سوى دولت است و با شخصى و خصوصى اعلام كردن مذهب در حوزه زندگانى فردى ، آن را به شكل محترمانه از صحنه‌هاى اجتماعى منزوى نمود . و از مداخله آن در امور دولتى ( سياسى ، اقتصادى و نظامى و . . . ) جلوگيرى كرد .
ليبراليسم با طرح انديشه‌هاى فردگرايى انسان‌گرايى ، عقل‌گرايى و . . .
( راسيونالسم ) سكولاريسم را بميان آورد كه به معناى دنيوى و دنيا مدارى و دنياپرستى و رد آخرت‌خواهى و اين جهانى مىباشد و از آن در عربى به علمانيت ( لا دينى ) اصالت امور دنيايى ، علم‌زدگى و تجربه‌گرايى و قرارداد اجتماعى بجاى حكومت الهى ، عرفى شدن و قداست‌زدايى و امثال اينها تفسير و تعبير شده است .
بلى ليبراليسم و سكولاريسم به تمام معنا اومانيسم و اصالت انسان است و اينكه انسان بجاى حكومت و دين الهى سرنوشت خو درا تعيين مىكنند ، اومانيسم ( اصالت انسان ) به اصالتهاى دينى دو نظر داشت .