الله شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٩

ابيات حضرت در توجّه به عالم بقاء و اعراض از دنياى فانى

آمدم از ذِروهء گردون به سطح * كه منم نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْح

حكم كن اى أحمد معراج عشق * تا نه كوفه بازماند نه دمشق

حكم كن اى أحمد روز احُد * تا بلا باريم بر اين قوم لُدّ

گفت : رورو عاجزان را يار باش * با كه اى هان ؟ خفته‌اى ، بيدار باش

اى فرشته رو بخوان لَوْلَاكْ را * تا بدانى صانع افلاك را

اى فرشته هر چه آيد بر سرم * هيچ آوخ از درون برناورم

اى فرشته حال عشق اندر تو نيست * تا بدانى عاشقان را حال چيست

تو همىبينى سپاه اندر سپاه * من نمىبينم كسى غير از إله

تو همىبينى سنان اندر سنان * من همىبينم جنان اندر جنان

من دوئيّت از ميان برداشتم * من علَم بر بام عشق افراشتم

كيستم من آفتاب شرق عشق * غرق عشقم غرق عشقم غرق عشق

كى درنگد كى شكيبد اى كيا * عاشقى كه گفت معشوقش بيا

عون آن خواهد كه جان خواهد به تن * نه كسى كه عاشق جان باختن

عاشقانه رفته اندر مهلكه * حكم لَا تُلْقُوا به ايشان نامده

حكم لَا تُلْقُوا بود مر خام را * نه كه خاصانِ بلاآشام را

مرغ آبى را بود آتش ممات * مرغ آتش را حيات اندر حيات

از سمندر دور ران احراق را * هين مترسان از بلا عشّاق را

شوق سر دادن ربوده خوابشان * انتظار صبح صبر و تابشان

- تا آخر قصيده . « 1 »

( 1 ) اين قصيده را حقير در جُنگ خطّى شمارهء ششم خود در ص 59 و 60 ، از روى بعضى از مخطوطات يادداشت كرده و در اينجا نقل نمودم . مرحوم حاج ملّا على آقا واعظ تبريزى خيابانى در كتاب « وقايع الايّام » مجلّد محرّم الحرام ، از طبع حروفى اسلاميّه