الله شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

لاميّه ابن فارض متضمّن آخرين دقائق و لطائف عشق مىباشد

وَ كَيْفَ ارَجّى وَصْلَ مَنْ لَوْ تَصَوَّرَتْ * حِماها الْمُنَى وَهْماً ، لَضاقَتْ بِهِ السُّبْلُ ( 54 )

وَ إنْ وَعَدَتْ لَمْ يَلْحَقِ الْفِعْلُ قَوْلَها * وَ إنْ أوْعَدَتْ فَالْقَوْلُ يَسْبِقُهُ الْفِعْلُ ( 55 )

عِدينى بِوَصْلٍ وَ امْطُلى بِنَجازِهِ * فَعِنْدى إذا صَحَّ الْهَوَى حَسُنَ الْمَطْلُ ( 56 )

51 - اقوال و آرائى كه درباره ما ردّ و بدل مىگشت تخالف داشت ، و براساس گمان و پندارى رَمى مىشد كه ابداً اصلى نداشت .

52 - گروهى مرا به وصال او تشنيع نمودند ، درحالىكه وصال با وى امتناع دارد ؛ و گروهى مرا به آرامش بىپايه و اساس رمى كردند درحالىكه من آرامش نداشتم .

53 - بر اساس بدبختى من ، تشنيع به وصال درست درنيامد ؛ و اراجيف و نقل در تسلّى و آرامش هم معلوم شد دروغ است .

54 - آخر چگونه من اميد وصال كسى را داشته باشم كه اگر آرزوهاى پندارى و خيالى ، تصوّر غرقگاه منزل او را كند ، راههاى به سوى او بسته و تنگ مىگردد .

55 - آن محبوبهء نُعم ( حضرت اسماء الهيّه ) طورى است كه اگر وعده‌اى بدهد هيچ‌گاه وفاى به آن عملًا در دنبال گفتارش نمىآيد ، و اگر بيمى بدهد گفتارش مىماند و كردارش بر آن گفتار پيشى مىگيرد .

56 - اى محبوبه من ! تو مرا وعدهء وصال بده امّا عمل به آن وعده را تأخير بينداز ! چرا كه نزد من در راه عشق راستين ، مماطله و تأخير نيكو مىباشد .

وَ حُرْمَةِ عَهْدٍ بَيْنَنا عَنْهُ لَمْ أحُلْ * وَ عَقْدٍ بِأَيْدٍ بَيْنَنا ما لَهُ حَلُّ ( 57 )