الله شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣١١

« اشعار مغربى و حكيم سبزوارى در حقيقت فناء در وجود حقّ

بر همين فناى صفات و اندكاك هستى وجود در هستى حقّ مىباشد كه مغربى ، عارف بلند پايه صريحاً اظهار مىدارد :

ديده‌اى وام كنم از تو ، به رويت نگرم * زانكه شايسته ديدار تو نبود نظرم

چون ترا هر نفسى جلوه به حُسنى دگر است * هر نفس زان نگران در تو به چشمى دگرم

توئى از منظر چشمم نگران بر رخ خويش * كه توئى مردمك ديده و نور بصرم

هر كه بىرسم و اثر گشت به كويش پى برد * من بىرسم و اثر ناشده ، پى مىنبرم

تا زمن هست اثر ، از تو نيابم اثرى * كاشكى در دو جهان هيچ نبودى اثرم

نتوانم به سر كوى تو كردن پرواز * تا ز اقبال تو حاصل نبود بال‌وپرم

بوى جانبخش تو همراه نسيم سحر است * زان سبب مردهء انفاس نسيم سحرم

يار هنگام سحر بر دل ما كرد گذر * گفت چون جلوه كنان بر دل تو مىگذرم