الله شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٤
ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ ؟ ! و ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ ؟ !
أسَرنى ! فَكُنْ أنْتَ النَّصيرَ لى حَتَّى تَنْصُرَنى فى نَفْسى وَ تبصرنى ! وَ أغْنِنى بِجودِكَ حَتَّى أسْتَغْنىَ بِكَ عَنْ طَلَبى !
أنْتَ الَّذى أشْرَقْتَ الانْوارَ فى قُلوبِ أوْليائِكَ ! وَ أنْتَ الَّذى أزَلْتَ الاغْيارَ مِنْ قُلوبِ أحْبابِكَ !
أنْتَ الْمونِسُ لَهُمْ حَيْثُ أوْحَشَتْهُمُ الْعَوالِمُ ؛ وَ أنْتَ الَّذى هَدَيْتَهُمْ حَيْثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ الْمَعالِمُ
ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ ؟ ! و ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ ؟ !
ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ ؟ ! و ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ ؟ !
ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ ؟ ! و ما الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ ؟ !
لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دونَكَ بَدَلًا ! وَ لَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغَى عَنْكَ مُتَحَوَّلًا !
« بار خداوندا ! قضا و قدر بر من غلبه كردند ! و هواى نفس امّاره با وسائل و اسباب مستحكم شهوت مرا اسير نمود ! بنابراين تو يگانه نصير و معين من باش براى خودم ، و يگانه نصير و معين - به‌واسطهء من - براى كسانى كه به من وابسته هستند و انتساب دارند ! و مرا با جود و كرمت چنان بىنياز گردان كه به‌واسطه بىنيازى از جانب خودت ، از درخواست و طلب كردنت بىنياز شوم !
تو هستى كه انوار ربوبيّت را در دلهاى مواليانت درخشش دادى ! و تو هستى كه اغيار و بيگانگان را از دلهاى محبّانت زدودى !
تو هستى كه مونس و أنيس آنها بودى در جائى كه عوالم نامأنوس ايشان را به دهشت افكنده بود ! و تو هستى كه ايشان را راهنمائى فرمودى در آنجا كه راههاى خير و رشاد و صلح و سلام براى آنان روشن و هويدا گشت !
آن‌كس كه تو را گم كرد ، چه چيزى را پيدا كرد ؟ ! و آن‌كس كه تو را پيدا كرد ، چه چيزى را گم كرد ؟ !
تحقيقاً و بطور حتم آن‌كس كه بَدَل از تو ، سراغ غير تو برود و بدان دلشاد و خرسند شود ، در خسران عميقى فرورفته است ! و تحقيقاً و مسلّماً آن‌كس كه غير از تو را جستجو نمايد و بدان بگرايد ، در تهيدستى و پاك‌باختگى شديدى