الله شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٣
بيان حضرت حدّاد در كيفيّت برآورده شدن حاجتها در حال فناء
تجلّى حقّ در اسم واحديّت خود است . و معنى و مفاد « وحدت وجود » كه در السنة عارفان شايع است همين است .
بيان حضرت حدّاد در كيفيّت برآورده شدن حاجتها در حال فناء
بيان حضرت حدّاد در كيفيّت برآورده شدن حاجتها در حال فناء
روزى حقير خدمت حضرت استادنا الاكرم حاج سيّد هاشم حدّاد روحى فداه عرض كردم : آنان كه خداوند را در لباس اسماء و صفات مشاهده مىكنند ، در حقيقت ذات و هستى او نيست تا با او سخنى داشته باشند و تكلّم نمايند و عرض حاجات بنمايند ؛ و آنان كه در حال فناء از اسماء و صفاتند و مندكّ و فانى در ذات گشته‌اند ، برايشان وجودى باقى نمانده است كه سائل و مسئول و سؤال مطرح شود .
فرمودند : « آرى ، همين طور است . و ليكن مىگويند : پادشاهى بود غلامى داشت كه عاشق گرديده بود . جلوات و شؤون و مقامات شاه او را مجذوب كرده بود . عشق او به حدّى رسيده بود كه به مجرّد آنكه چشمش به شاه مىافتاد بىهوش شده بر روى زمين مىافتاد .
شاه در اين حال مىآمد و پهلوى او مىنشست و استمالت مىنمود ، ولى وى به هوش نمىآمد تا هنگامى كه شاه منصرف گرديده از وى دور شود .
مردم هم چون قرب او را به سلطان دريافته بودند هر يك حاجتى داشتند در عريضه‌اى مىنگاشتند و در داخل پاكتى مىنمودند تا وى به سلطان عرضه كند و حوائج مردم برآورده شود .
غلام هم نامه‌ها را از ارباب حوائج اخذ مىنمود و در جامه‌دانى قرار مىداد تا در موعد مقرّرى ملاقات خدمت سلطان تقديم دارد .
نامه‌ها همين طور جمع مىشد تا در وقت معيّن كه غلام با جامه دان حضور شاه مىرفت ، ناگهان چشمانش كه به شاه مىافتاد مدهوش مىگشت . شاه نزد او مىماند و بر بالين وى مىنشست ، آنگاه دستور مىداد جامه دان را باز كنند و نامه‌ها را يك يك بخوانند و در ذيل نامه‌ها حوائج آنها را برآورده و به مهر