الله شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢١٤

تا هستى سالك باقى است ، تجلّى ذاتى حقّ محال است

بشنو سخن درست از ما « 1 » * هستىّ تو پرده رخ ماست

از پرده خود به كلّ برون آ * گفتند اگر تو مرد عشقى

از هستى خود چو نيست گشتى * از جمله حجابها گذشتى

و در بعضى از نسخ چنين واقعست كه : « صَداى لفظ أرنى ، لن‌ترانى است » ، و صَدا به مناسبت كوه گفته باشد . و معنى آن باشد كه چون صَدا بازگشت آواز صاحب صوت است ، و صوت « أَرِنِى » در ديدنى « 2 » بُوَد كه مقرون به هستى موسى عليه السّلام باشد ، صداى بدون رويت به « لَنْ تَرانِي « 3 » » واقع شده باشد . « 4 » عربيّةٌ :

وَ جانِبْ جَنابَ الْوَصْلِ هَيْهاتَ لَمْ يَكُنْ * وَ ها أنْتَ حَىٌّ ، إنْ تَكُنْ صادِقاً مُت

هُوَ الْحُبُّ إنْ لَمْ تَقْضِ لَمْ تَقْضِ مَأْرَبًا * مِنَ الحُبِّ فَاخْتَرْ ذاكَ أوْ خَلِّ خُلَّتى « 5 »

( 1 ) نسخهء « ز » : درست يارا ( 2 ) نسخه « ز » و طبع سنگى : ديدن ( 3 ) يعنى هيچ‌گاه مرا نخواهى ديد . ( 4 ) نسخه « ز » و طبع سنگى : صدا به ردّ آن رؤيت به لَن تَرانِى واقع شد ( 5 ) . اين دو بيت ، صد و يكمين و صد و دوّمين بيت از « نظم السّلوك » ابن فارض است كه از طبع دار العلم ( سنه 1372 ) در ص 93 ؛ و از طبع دار صادر ( سنه 1382 ) در ص 56 واقع مىباشد . و معنى آن اين‌طور است : « و از كنار آستانه وصل خود را كنار بكش ، هيهات ! امكان ندارد تا تو زنده باشى به وصال من برسى ! اگر تو در دعوى محبّتت صادق مىباشى ، پس بمير ! اوست كان و معدن محبّت ؛ اگر نميرى ، به مراد و آرزويت نمىرسى و در محبّت ، تهيدستى خواهى بود ؛ پس يا مرگ را اختيار كن و يا دست از دوستى و خلّت با من بردار ! »