امام شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٧
نور الهى و حقيقت محمّدى پس از پيامبر اكرم به اميرالمؤمنين و بواسطه ايشان به سائر ائمّه طاهرين انتقال يافت .
ثمّ نَبَّه آدمَ عَلَى مُستَودِعهِ ، و كَشَفَ لَه [ عَنْ ] خَطَرِ مَا ائتَمَنَه عليه ، بعدَ ما سمَّاهُ اماماً عندَ الملائكةِ ،
فكانَ حظُّ آدمَ منَ الخيرِ مَا آواهُ مِن مُستودعِ نورنا ، و لَم يَزَل اللهُ تعالَى يخبأ النورَ تحتَ الزمان إلَى أن فَضَّل محمداً صلّى الله عليه ( و آله ) و سلّم فِى ظاهرِ الفَتَرات .
فدَعا الناسَ ظاهراً و باطناً ، و نَدَبَهم سرّاً و إعلاناً ، وَ استَدعَى علَيهِ السَّلام التنبيهَ عَلَى العَهدِ الَذى قَدَّمَه إلى الذَّرِ قَبلَ النَسلِ
فَمَن وافَقَهُ و قَبَسَ مِن مصباح النورِ المُقدِم ، اهتَدَى إلى سّرهِ و استَبانَ واضُحُ أمرِهِ ، و مَن ابلَستهُ الغَفلَةُ ، استَحَقَّ السَخَطُ
ثُمّ انتَقَل النُورِ إلَى غَرائِزنا ، وَ لَمَع فى أئمَّتنا فنَحنُ أنوارُ السمآء و أنوارُ الأرضِ ، فَبنَا النَجَاةُ ، وَ مِنَّا مَكنُونُ العِلمِ ، وَ إلينَا مَصيرُ الأمور ،
و بمَهدِيِّنَا تَنقَطعُ الحُجَجُ ، خَاتمةُ الأئَّمةِ ، و مُنقِذِ الأمَّةِ ، و غَايةِ النُّورِ ، و مَصدَرِ الأمُورِ
فَنَحنُ أفضَلُ المَخلُوقِينَ ، و أشرَفُ المُوَحِّدينَ ، و حُجَجُ ربِّ العَالَمين .
فَليَهنَأ بالنِعمَةِ مَن تَمَسَّكَ بولايتِنا ، وَ قَبَضَ عَلَى عُروَتِنا
ترجمه : و سپس خداوند آدم بوالبشر را بر آنچه در او به وديعت نهفته شده بود آگاه و مطلّع گردانيد ، و از عظمت و بزرگى آنچه نزدش به رسم امانت سپرده و او را بر آن امين قرار داده بود ، پرده برداشت ؛ و اين بعد از آن بود كه آدم را در نزد فرشتگان به عنوان « امام » نام‌گذارى نموده و منصب امامت و ولايت را به دو تفويض كرده بود .
بنابراين حظّ و بهره آدم از خير و رحمت ، به همان مقدارى بود كه خداوند از نور نهفته و به وديعت سپرده شده ما ، در او فرود آورده و تمكين داده بود .
و بر همين منوال خداوند تعالى پيوسته آن نور را در تحت گذران زمان‌ها پنهان مىداشت تا اينكه محمّد را كه درود و سلام خدا بر او و بر اهل بيتش باد - در ظاهر زمانهاى فترت نيز - كه از پيامبران خالى بود - برترى و فضيلت داد .
در اين‌حال مردم را از دو وجهه ظاهر و باطن به اين پيامبر دعوت نمود ، و در