امام شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٧
معناى امام در آيه شريفه و اذ ابتلى ابراهيم ربه بكلمات فاتمهن قال انى جاعلك للناس اماما
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
و صلّى اللّه على محمّد و آله الطاهرين
و لعنة الله على اعدائهم اجمعين من الآن الى قيام يوم الدين
و لا حول و لا قوّة الا بالله العلىّ العظيم .
قال الله الحكيم فى كتابه الكريم :
« وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ » « 1 »
معناى امام در آيه شريفه و اذ ابتلى ابراهيم ربه بكلمات فاتمهن قال انى جاعلك للناس اماما
معناى امام در آيه شريفه و اذ ابتلى ابراهيم ربه بكلمات فاتمهن قال انى جاعلك للناس اماما
از آنها ائمّهاى قرار داديم كه به امر ما هدايت مىكنند ، بهعلّت آنكه آنان صبر كردند و قبلًا بهآيات ما ايقان داشتند .
بايد در اين آيه مباركه بحث نمود كه مراد از امام چيست ؟ و هدايت به امر خدا كداماست ؟ و تعليل امامت به صبر و ايقان بهآيات خدا چه ربطى به امامت دارد ؟
براى توضيح معنى امام مىگوئيم : كه خداوند مىفرمايد :
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً ، قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ » « 2 »
و ياد آور وقتى را كه خداوند ، ابراهيم را بهامتحاناتى آزمايش نمود ، و او از عهده آنها بهخوبى برآمده ، آنها را تامّ و تمام بهجاى آورد ، خداوند فرمود : حال من تو را بر مردم امام قرار دادم .
ابراهيم گفت : آيا امامت را در ذرّيّهء من نيز قرار دادى ؟ خداوند خطاب
( 1 ) سوره السجّدة : ( 32 ) - آيه 24 ( 2 ) سوره بقره آيه 124