امام شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢
افتخار خدا به‌ملائكه در ايثار على جان خود را به رسول الله
خون چكيده از پاى على در هجرت بمدينه
خون چكيده از پاى على در هجرت بمدينه
پيغمبر اكرم خود براى ملاقات على آمدند ، چون على را با آن كيفيّت ديدند دست به‌گردن او درآويخته و در آغوش كشيدند ، پاهاى على متورّم شده و در اثر طول راه و پياده رفتن در شبهاى تار ، قطره قطره از آن خون مىچكيد ، حضرت از روى ترحّم و شفقت بر على گريستند ، و آب دهان خود را بر جراحات پاى او ماليدند ، و براى عافيت او دعا كردند ، و گويند : تا هنگامى كه به‌درجه شهادت رسيد هيچ‌گاه از درد پا شكايتى ننمود . « 1 »
يعفوبى مىگويد « 2 » و نيز قندوزى روايت مىكند « 3 » كه ثعلبى در تفسير خود ، و ابن عقبه در « ملحمهء » خود ، و ابو السعادات در « فضائل العترة الطاهرة » و غزالى در « احياء العلوم » ، با سندهاى متّصل خود از ابن عباس ، و از ابو رافع ، و از هند بن ابى هالة ربيب رسول خدا كه مادرش خديجه ام المؤمنين بود روايت مىكنند كه آنها گفتند :
افتخار خدا به‌ملائكه در ايثار على جان خود را به رسول الله
افتخار خدا به‌ملائكه در ايثار على جان خود را به رسول الله
قال رَسولُ اللهِ صلى الله عليه و آله : اوْحَى اللهُ إلى جِبرائيلَ وَ ميكائيلَ إنّى آَخَيْتَ بَيْنَكُما وَ جَعَلْتُ عُمْرَ احَدِكُما اطْوَلَ مِنْ عُمْرِ صاحِبِهِ ، فَايُّكُمُا يُؤْثِرُ اخَاهُ عُمْرَهُ ؟
فَكِلاهُما كَرِها الْمَوتَ ، فَاوْحَى اللهُ الَيْهِما انّى آخَيْتُ بَيْنَ عَلِىٍّ وَ لييِّى وَ بَيْنَ مُحَمَّدٍ نَبيِّى فآثَر عَلِىٌّ حَياتَهَ لِنبييىّ .
فَرَقَدَ عَلى فِراشِ النَّبىِّ يَقيهِ بَمُهْجَتِهِ اهْبِطا الَى اْلَارْضِ وَ احْفَظاهُ مِنْ عَدُوِّهِ .
فَهَبَطا فَجَلَسَ جَبْرَئيلُ عِنْدَ رَأْسِهِ وَ ميكائيلُ عِنْدَ رِجْلَيْهِ ، وَ جَعَلَ جِبرائيلُ يَقولُ : بَخٍّ بَخٍّ مِنْ مِثْلِكَ يا بْنَ ابيطالِبٍ ، وَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ يُباهى بِكَ اًلْمَلِئكَةَ فَانْزَلَ اللهُ :
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ « 4 »
( 1 ) « أسدالغابة » ج 4 ص 19 ( 2 ) « تاريخ يعقوبى » ج 1 ص 39 ( 3 ) « ينابيع المودّة » ص 92 و نيز در « تذكره سبط » ابن جوزى ص 21 آمده است و نيز در « أسدالغابة » ج 4 ص 25 آمده است و نيز در « فصول المهمه » ابن صباغ در 33 از غزالى روايت كرده است ( 4 ) سوره البقرة : ( 2 ) - آيه 207