ولايت فقيه در حكومت اسلام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٨

آيه شريفهء : أَ فَمَن يَهْدِى إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَن يُتَّبَعَ أَمَّن لَّا يَهِدِّى إِلَّاّ أَن يُهْدَى فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

و اين قرآن ، قولِ فصل‌است . وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ « 1 » ما چگونه مىتوانيم همينطور بدون دليل يَهِدِّى را كه در اينجا آمده ، يَهْدِى بگيريم ؟ ! فعل لازم را متعدّى بگيريم ، آنگاه معنى و مراد خودمان را به قرآن قالب زنيم ؟ ! اينكه صحيح نيست .

و از اين مطلب كه شرح داده شد فهميده مىشود كه : اين آيه فقط براى عصمت إمام ( إمام معصوم كه قائم به امور است و بايد در بين مردم قضاوت كند و حكم نمايد ) آمده است .

و از اينجا معلوم مىشود كه : استدلال بعضى از أعلام به اين آيه ، بر ولايت فقيه - همانطور كه خود بنده در يكى از أيّام كه نماز جمعه در بهشت زهرا إقامه شده بود حضور داشتم و شنيدم كه با اين آيه شريفه ، بر ولايت فقيه استدلال نمودند - صحيح نيست

اتّحاد مُفادِ آيه ، با آيه : وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا

و اين آيه من حيث المجموع به مَثابهء قول خداوند متعال است كه مىفرمايد : وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ « 2 » .

« ما آنها را أئمّه‌اى قرار داديم كه هدايت مىكنند به أمر ما ، و ما نفس فعل خيرات و إقامهء صَلوة و إيتاء زكات را به آنها وحى كرديم و اينان از عبادت كنندگان براى ما بودند » .

يَهْدُونَ بِأَمْرِنا ، يعنى : أمر ما كه در دست آنهاست ؛ و ما از عالم أمر ، كه اختصاصِ به ما دارد ( وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ ) « 3 » رشتهء قلب آنها را در دست داريم و آنها را هدايت مىكنيم . و آنها كه مردم را به صراط مستقيم دعوت مىكنند ، بواسطهء أمر ماست . أمر ، يعنى همان مشيّت حقيقيّهء إِلهيّه ، كه در آن

( 1 ) آيه 14 ، از سورهء 86 : الطّارق ( 2 ) آيه 73 ، از سورهء 21 : الانبيآء ( 3 ) آيه 50 ، از سورهء 54 : القمر