نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٤

فهرست تأليفات

النّاسِ . « 1 »

« هر كس با خدا مأنوس شود ، با مردم بيگانه گشته و از ايشان اجتناب مىورزد . »

من كه ملول گشتمى از نفس فرشتگان * قال و مقال عالمى مىكشم از براى تو « 2 »

روزى در منزل ميهمانى از نزديكان داشتند . به حقير فرمودند : « نمىدانم سلوك و عرفان با ما چه كرده ؟ گويا ما را از حكم آدم‌ها خارج‌كرده‌است ! أصلًا كشش ندارم و نمىتوانم سرسفره بيايم و بنشينم . »

چون عامّهء مردم همه غرق در كثراتند و با أولياء خدا سنخيّت ندارند ، ايشان چنين تعبير مىفرمودند ، گرچه آدم واقعى همين أولياى إلهىاند كه از غير خدا بريده‌اند . ملّاى رومى ميفرمايد :

دى شيخ با چراغ همى گشت گرد شهر * كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند يافت مى نشود ، جسته‌ايم ما * گفت آنكه يافت مى نشود آنم آرزوست « 3 »

حضرت علّامهء والد رضوان الله تعالى عليه با اينكه خود را وقف توحيد و إعلاى كلمةالله كرده‌بودند و براى تربيت و پاسخگويى و رفع‌مشكلات سالكان از دل و جان مايه مىگذاشتند ، ولى در اين أواخر كمتر كسى را مىپذيرفتند .

كراراً أفراد مشتاق از جوانان و ديگران كه رسالهء لب‌اللباب به دست آنها رسيده بود و با مطالعهء آن شوق و رغبت سلوك در دل و جانشان افتاده بود ، از ايشان


( 1 ) . غررالحكم ، ص 199 ، ح 3950 . ( 2 ) . ديوان‌حافظ ، ص 190 ، غزل 417 . ( 3 ) . ديوان شمس تبريزى ، ص 190 .