نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٠

فهرست تأليفات

إلىالله است و معناى متداول آن اجتناب از مصاحبت و مجالست با أبناء روزگار خوّان است ، چه اينكه معاشرت با آنان موجب محبّت دنيا و تنزّل در عالم كثرت است . أمّا مرتبهء أعلى از عزلت ، انقطاع و دورى از ماسوىالله است ، خصوصاً طاغوت نفس كه هر چه بر سر انسان مىرود از مهجوريّت و دورى از عوالم قرب و محروم شدن از أنس با حضرت پروردگار ، همه و همه حاصل هستى موهوم و پندارى نفس است . كه بايد آن را با شراب وحدت و در قمار عشق باخته ، تا طائر جان در عوالم ربوبى به پرواز درآيد .

عزم آن دارم كه امشب نيم‌مست * پاىكوبان كوزهء دردى به دست

سر به بازار قلندر درنهم * پس به يك‌ساعت ببازم هر چه هست

تا كى از تزوير باشم خودنماى * تا كى از پندار باشم خودپرست

پردهء پندار مىبايد دريد * توبهء زهّاد مىبايد شكست

وقت آن آمد كه دستى بر زنم * چند خواهم بودن آخر پاى بست

ساقيا در ده شرابى دل‌گشاى * هين كه دل برخاست ، غم در سر نشست

تو بگردان دور تا ما مردوار * دور گردون زير پاى آريم پست

مشترى را خرقه از سر بركشيم * زهره را تا حشر گردانيم مست