نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٤

فهرست تأليفات

كثرت را درون خود مىكشد و غير از ذات كسى و چيزى باقى نمىماند .

آن بت عيّارِ ما بى ما و من * عشق بازد دائماً با خويشتن

خودپرستى پيشه دارد روز و شب * هست خود را گه صنم گاهى شَمَن

جملگىّ ذاتِ او باشد زبان * چون به وصفِ خود درآيد در سخن

يوسف حسنش چو آيد در لباس * گردد او را هر دو عالَم پيرهن

سر ز جَيب هر دو عالم بر زند * در خود آرايد لباس جان و تن

چون لباس جان و تن در خود كشد * پُر ز خود بيند هزاران انجمن

لشكر خود را چو بر صحرا كشد * پُر شود عالم ز آشوب و فتن

شور و غوغائى بر آيد از جهان * چون سپاه حسنش آرد تاختن

در شب تيره برآرد آفتاب * روى او از زير زلفِ پُر شكن

زلف و رويش شور و آشوب افكَنَد * در خُطا و چين و بُلغار و خُتَن

مظهرِ خورشيدِ حسنِ او شود * كودك و پير و جوان و مرد و زن

تا به هر گوشى حديث خويش را * بشنود ، گويا شود در هر دهن

تا كند بر خود تجلّى هم ز خود * موسى خود بود و طور خويشتن

عشق چون بيند جمال خويش را * در لباس و در نقاب ما و من

غيرت آرد ، حسن را گويد ز خود * جامهء اغيار بَر كَن از بدن

حسن خود را از لباس آرد برون * باز در ذات خودش سازد وطن

كثرت كونين را در خود كشد * بحرِ وحدت چونك گردد موج زن

كس نماند غيرِ ذات مغربى * نى زمين ماند در آن دم نى زَمَن « 1 »

أمّا اشكال دوّم كه از بين رفتن ربط حالت بقاء و فناء بود ، قبل از ورود به اصل جواب بيان مقدمّه‌اى خالى از فائده نيست و آن اينكه : بر خلاف آنچه در

( 1 ) . ديوان‌شمس‌مغربى ، ص 308 و 309 .