معاد شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٣

اجل دنيوى و اجل مسمّى يك حقيقت است به دو وجه

« كسى كه اميدوار به ملاقات و ديدار خداست پس حقّاً اجل خدا خواهد آمد و به شرف لقاى حضرت معبود مشرّف خواهد شد . »

اجل خدا همان اجل مسمّى است و همان امر الهى است .

يعنى كسانى كه اميد لقاى حضرت پروردگار را دارند بايد به عالم ملكوت برسند و آن اجل مسمّى و خصوصيّات آن را از مبدأ تا منتهى دريابند ، و يا به مرگ اختيارى و يا به مرگ اضطرارى از اجل دنيوى عبور نموده و به عالم ملكوت برسند .

و لقاى خدا بدون طىّ عالم ملكوت و ادراك ثابتات كه از جمله اجل مسمّى است ، از مستحيلات است .

و به عبارت ديگر مىتوان گفت : اجل مسمّى و اجل دنيوى يك حقيقت و امر واحدى است ، غاية الامر به دو نظر و به دو وجهه نگريسته مىشود : يك وجهه و طرف آن ، عالم طبع و مادّه است كه عمر گذران است ، و وجهه و طرف ديگر آن ، عالم ملكوت و ثابت است ، كه آن راه عبور به اسماء و صفات حضرت ربّ ودود و بالأخره فنا در ذات مقدّس ربوبى است ، و اجل مسمّى كه در عالم ملكوت است از منازلِ راه وصول به آن اميد كه همان لقاى خدا باشد خواهد بود .

آيات بسيارى در قرآن مجيد وارد است كه دلالت مىكند بر اينكه بازگشت همه چيز و بازگشت انسان به سوى خداست .

أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ « 1 » « آگاه باشيد كه همهء امور به خدا

( 1 ) ذيل آيه 53 ، از سورهء 42 : الشّورَى