معاد شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٣
استفادهء لطيف علّامهء طباطبائى از قرآن مبنى بر آنكه آخرت باطن دنياست
ابدى قرار داده و خود را در كام سهمگين اعتباريّات فانى نكرده‌اند ، و تمام وجود و قواى خود را صرف لذائذ موقّت و زودگذر ننموده ، و به سراب از آب اكتفا ننموده‌اند ، و به موازات طىّ اين زندگى ، نظر به باطن اين عالم نموده و از حيات ثمر بخش ابديّت زندگى يافته و با ربط با خدا و اميد ديدار جمال ازلى و دلبستگى به انوار سرمدى بهرمند شده‌اند .
نتيجهء استقامت و پايدارى براى وصول به مقام عظمت و مقاومت در مقام متين صدق و حقيقت همانا رضوان خدا و كاميابى از صفات حسنى و اسماء علياى او و بهرمندى از مقام مغفرت است .
استفادهء لطيف علّامهء طباطبائى از قرآن مبنى بر آنكه آخرت باطن دنياست
استفادهء لطيف علّامهء طباطبائى از قرآن مبنى بر آنكه آخرت باطن دنياست
حضرت استاد گرامى علّامهء طباطبائى مُدّ ظلُّه العالى در رسالهء « الإنسان فى الدُّنيا » كه هنوز هم طبع نشده و با شش رسالهء ديگر در يك مجموعه گرد آمده و از آثار نفيس غير مطبوعهء ايشان است مىفرمايد : ممكن است در اين آيه مباركه ، « وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ » عطف بر كلمهء « لَعِبٌ » باشد ؛ و بنابراين در معنى چنين مىشود : إنَّما الْحَيَاةُ الدُّنْيا فِى الآخِرَةِ عَذابٌ شَديدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللهِ وَ رِضْوانٌ . يعنى همين زندگى ظاهرى دنيا كه از اين پنج چيز تشكيل يافته است يك باطنى دارد كه آنها به صورت عذاب شديد و يا مغفرت و رضاى خدا بوده و بدين نحو جلوه خواهد نمود . و بنابراين ، عالَم آخرت باطن دنياست ، و دنيا ظاهر آخرت است ؛ و شاهد اين معنى آنكه خداوند بعد از اين آيه بلافاصله مىفرمايد :