معاد شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٥

معناى دنياى مذموم

ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ . « 1 »

حيات آخرت كه باطن دنياست ، حيات عليا است ، حيات انسان عقلانى است ؛ ولى حيات دنيا كه حيات منطق احساسات است حيات نفسانى است .

منظور از دنياى مذموم ، زندگى كردن روى زمين و از نعمتهاى پروردگار منّان بهره بردارى كردن نيست .

روى زمين زندگى كردن و با عمر طولانى با صحّت و سلامت زيست نمودن و در امان و فراغت بال و آرامش دل و اطمينان خاطر در روى زمين به سر بردن گناه نيست .

ما به اختيار خود روى زمين نيامده‌ايم و زندگى نميكنيم و به اختيار خود نمىرويم ؛ پس اين آمدن و رفتن ، دنياى مذموم نيست .

زمين كه گناه نكرده است . كوه‌ها ، آبها ، آبشارها ، سبزه‌ها ، مناظر عجيب و غريب روى زمين ، باد و باران ، و پيدايش فصول اربعه ، و مناظر عجيب طلوع و غروب خورشيد ، و ماه و ستارگان و كهكشان ، گناه نكرده‌اند .

در روى زمين انبياء و ائمّه و اولياى خدا زندگى كرده و مىكنند ؛ آنها ملعون نيستند ، و زندگى آنها روى زمين موجب منقصت و پستى آنها نخواهد بود . آنها دور از رحمت خدا نبوده و نيستند .

منظور از دنيا زندگى حيوانى است . يعنى انسانى كه بايد با دارا بودن قواى عقلانى به آخرين درجهء قوس صعود رسيده و از آخرين

( 1 ) آيه 7 ، از سورهء 30 : الرّوم