معاد شناسى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٩٧

مؤمن بواسطهء ربط با خداوند هيچ نگرانى از مرگ ندارد

بيشتر شود به همان ميزان محبّت به آن بيشتر و دلبستگى به آن شديدتر و دل كندن از آن ناهموارتر است .

با اين خصوصيّات اگر به كسى بگويند : يك سال ديگر مىميرى يا مثلًا ده سال ديگر مىميرى ، دنيا در چشم او تاريك مىشود ؛ گوئى تمام عذاب‌ها را بر او وارد كرده و كوه‌ها را بر سر او خراب مىنمايند .

مؤمن بواسطهء ربط با خداوند هيچ نگرانى از مرگ ندارد

مؤمن بواسطهء ربط با خداوند هيچ نگرانى از مرگ ندارد

امّا اگر به مؤمن كه ربط با خداى خود پيدا كرده و در اثر تهذيب نفس و تزكيهء اخلاق به مدينهء فاضله رسيده ، و از ظاهر عالم غرور به باطن دار خلود هجرت كرده ، و با موجودات عالم تجرّد و معنى به علّت عبوديّت خدا مربوط گشته ، و در اطاعت فرمان خدا در صيقل زدن نفس امّارهء بسوء با گذشت و ايثار و انفاق و اطعام و جهاد و صلاة و صيام و انصاف با خلق و احسان و دستگيرى از مستمندان و غيره كوتاهى نكرده است ؛ اگر بگويند : در يك روز ديگر يا مثلًا در يك ساعت ديگر مىميرى در پاسخ مىگويد : الحمد للّه ، از اينجا رخت بر مىبندم به مُلك خلود ، و از غرور به عالم ابديّت ، و از سراچهء حدود به عوالم لا يتناهَى ، و از خارج حرم به داخل حرم لقاء احرام مىبندم و جان خود را در قدم محبوب ازلى فدا مىكنم .

اين جان عاريت كه به حافظ سپرده دوست * روزى رخش ببينم و تسليم وى كنم

روزها حرف من اينست و همه شب سخنم * كه چرا غافل از احوال دل خويشتنم