اخلاق و جوان (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٨٠

نافرمانى خدا

كه نمىداند از كجا پيدا شده است و اگر از لحاظ مادى هم در رفاه باشد ، باز يك زندگانى بيمار و ناخوش او را فرا خواهد گرفت ، و زمانيكه در آخرت خود را كور بيابد ، زبان به اعتراض مىگشايد كه خدايا ، من كه در دنيا كور نبودم ، چرا اين چنين شده‌ام ؟ خطاب مىشود كه تو در دنيا ، ما را فراموش كردى و از ياد و ذكر ما غافل شدى و جدا افتادى ، ما هم در اينجا بدين شكل تو را به فراموشى مىسپاريم .

قالَ رَبِّ لَم حَشَرْتَني أَعمي وَ قَد كُنتُ بَصِيراً قالَ كَذلِكَ أَتَتكَ اياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَومَ تُنسي « 1 » مىگويد : پروردگارا ، چرا مرا نابينا محشور كردى با آنكه بينا بودم .

مىفرمايد : همان‌طور كه نشانه‌هاى ما بر تو آمد و آن را به فراموشى سپردى ، امروز همان‌گونه فراموش مىشوى .

( 1 ) - سوره ى طه / 126 .