اخلاق و جوان (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٦
شكر نعمت
وَ انْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللهِ لا تُحصُوها « 1 » « و اگر نعمتهاى خدا را بشماريد هرگز آنها را شماره نتوانيد كرد » .
ما افراد معمولى بشر نيز نمىتوانيم نعمت يك نفس كشيدن را سپاس بگزاريم و شكر آن را به جاى آوريم تا چه رسد به نعمتهاى بىحد و عظيم ديگر ، اگر چه تمامى شباانه‌روز را سجده كنيم و خداوند را شكر نمائيم .
حضرت موسى ( ع ) فرمود : خدايا اگر بخواهم شكر تو را بگويم ، همين گفتن الحمد الله‌رب العالمين ، يك نعمت بزرگ است و بايد آن را شكر گفت و من نمىتوانم شكرِ شكرِ تو را ادا نمايم . خطاب رسيد كه همين توجه تو بر عجزت از اينكه نمىتوانى اداى شكر من كنى ، شكر است و من آن را به عنوان شكر و سپاس تو مىپذيرم « 2 » .
ولى با اين وجود ، هر كسى بايد به اندازه ى قدرت و توانش رسم عبوديت را به جا آورد و اين مسؤوليت مهم بين خالق و مخلوق و عبد و معبود را ايفاء نمايد ، كه غالباً اكثر مردم نسبت بدان بىتوجه و غافلند و يا از انجام آن سرباز مىزنند ، از اين‌رو خداوند متعال در آيات فراوانى ، از انسانها گله مىفرمايد كه انسانها قدر خدا را نمىدانند و رسم عبوديت او را به جاى نمىآورند .
وَ ما قَدَرُوا اللهَ حَقَ قَدْرِهِ « 3 » « و آنها خدا را درست نشناختند » .
و از اين بالاتر ، خداوند با حالتى عتاب‌آميز خطاب مىفرمايد كه :
قُتِلَ الْانسانُ ما اكْفَرَهُ « 4 » « مرگ بر اين انسان ، چقدر كافر و ناسپاس است » .
يعنى مرگ بر اين انسانى كه با كفران ، شانه از زير مسؤوليت عبوديت خالى مىكند
( 1 ) - سوره ى ابراهيم / 34 . ( 2 ) - اصول كافى / ج 2 ، ص 98 ، ح 27 . ( 3 ) - سوره ى انعام / 91 . ( 4 ) - سوره ى عبس / 17 .