اخلاق و جوان (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٠

قانون مواسات

قانون مساوات اين معنا موردنظر است كه تكاليف الهى براى همه يكسان است ، يعنى اگر تكليفى به نام نماز مىآيد همه ى آحاد بشر ، از پيامبراكرم ( ص ) گرفته تا مرجع تقليد و رهبر و مردم عادى در برابر آن مساوى هستند و همگان بايد آن را به جاى آورند ، و همينطور در ساير فرائض ، مگر اينكه فريضه‌اى ، براى صنف خاصى باشد كه آن هم باز عموميت در همان صنف دارد .

اما در قانون مواسات ، منظور برادرى ، همفكرى ، انفاق ، رسيدگى به حال نيازمندان اعم از هر خواسته‌اى ، مادى يا معنوى و ساير امور مشابه است .

قرآن‌كريم مىفرمايد :

لِيُنْفِقْ ذُوسَعَةٍ مِنْ سَعَتِه وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمّا اتيهُ اللهُ « 1 » « آنان كه امكانات وسيعى دارند ، بايد از امكانات وسيع خود انفاق كنند و آنها كه تنگدستند از آنچه كه خدا به آنها داده انفاق نمايند » .

يعنى هر كس به اندازه وسعش ، قدرتش ، توانائيش و آنچه دارد ، نسبت به ديگران قانون مواسات را رعايت كند تا مشمول آن دسته از رواياتى كه فرد تارك اين قانون را خارج از اسلام مىداند نگردد كه از آن جمله است :

كسى كه صبح كند در حالى كه سعى و اهتمام در حل امور مسلمين نداشته باشد ، مسلمان نيست « 2 » .

به من ايمان ندارد كسى شب را با شكم سير بگذراند در حالى كه همسايه‌اش گرسنه است « 3 » .

يعنى آن كس كه خودگرا باشد نه ديگرگرا ، و به همنوعان و هم مسلكان خود نينديشد ، نمىشود او را به عنوان يك مسلمان واقعى قلمداد كرد و عاقبت چنين افرادى

( 1 ) - سوره ى طلاق / 7 . ( 2 ) - من اصبح و لايهتم بامورالمسلمين فليس بمسلم ، كافى / ج 2 ، ص 668 ، ح 14 . ( 3 ) - ما آمن بى من بات شبعان و جاره جائع ، كافى / ج 2 ، ص 164 .