افق اعلى (تفسير آياتى از قرآن مجيد) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٠.٧٤

بحث و تحقيق

شده خداوند جايز است ، رحم مردم نيكو كار و محبت والدين همه از جانب خدا است ،

بنا براين در همه موارد استعانت مادى و معنوى و روحانى ما ، مستعان بالذات و واقعى و اولى خداوند است و غير او ، حتى أنبياء و أولياء ، و سايط و . وسايل هستند كه چاره‌اى هم از استعانت به آنها نيست ما ، در دار ماده - دار وسايل و أسباب - گرفتار و اسيريم ولى جهان بينى ما بايد توحيدى ، عقلى و دينى باشد كه « لاحول و لا قوة الا بالله » وقانون سبيبت هم در همه اجزاء كائنات به تقدير واجب الوجود قابل استثناء نيست . و خواستن مقاصد از غير سلسله أسباب غلط و بيهوده و غير عقلايى است .

نتيجه اين كه : با توجه به أسباب مقصد ، بايد به مسبب الأسباب هم پناه ببريم . « قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ . . » ( الناس : 1 ) « قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ . . ( الفلق : 1 ) « وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ . . » ( النساء : 32 )

سوره حمد مشتمل بر دو قسمت است

قسمت اول

آياتى بود از اول سوره تا يوم الدين كه از طرف خداوند است .

و خلاصه مطالب اين قسمت :

1 - ادب يافتن بذكر نام خدا به صيغه « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ » ، در اول همه كار ها .

2 - ادب يافتن به حمد و ثناى خداوند كه مربى عالميان است .

3 - توحيد فاعلى

4 - توحيد تدبيرى .

5 - رحمت رحمانى كه نظام زندگى كائنات و إنسان و همه موجودات عاقل و مكلف بر آن استوار است و رحمت رحيمى كه نظام عالميان مكلف در دنيا و آخرت به آن وابسته است .