افق اعلى (تفسير آياتى از قرآن مجيد) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٠.٢٨٨
رحمت و عذاب
جمع آنها بيشتر است و اين ادّعا غريب است . و جواب آن اين است كه قياس در لغت نمىشود .
لذا در اصول فقه اوّلى را مطلق و دوّمى را عام مىگويند و عموم از اطلاق قوى تر است بازهم مسأله قابل غور و دقت بيشتر است .
راغب در ادامه از إمام صادق ( ع ) مطلبى را نقل كرده است كه هر دو نقل او مرسل و بى سند است . و مضمون حديث إمام صادق ( ع ) اين است كه : مراد از عالمين إنسان‌ها است و هر إنسان عالم صغير است كه به هيئت عالم كبير آفريده شده است و اين حديث معناى جديدى براى عالميان إثبات مىكند .
كلمه عالمين طبق حساب سريع نگارنده 73 مرتبه در آيات قرآن مجيد به كار رفته كه به معناى إنسان تنها آمده ولى در بعضى موارد ظرفيت شمول را براى إنس و جن دارد و در بعضى موارد ظرفيت همهء جهان و جهانيان ( كون و أكوان عربى ) را دارد . والله العالم .
رحمت و عذاب
رحمت و عذاب
« نَبِّئْ عِبادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ، وَ أَنَّ عَذابِي هُوَ الْعَذابُ الْأَلِيمُ » ( الحجر : 49 و 50 )
در اين دو آيه و چند آيه ماقبل آن آمده است كه بندگان با تقواى من ؛
اولًا : شيطان بر آنان تسلّطى ندارند و تسلّط او بر گمراهانى است ( كه به إختيار خود از شيطان پيروى مىكنند ) ؛
ثانياً : وعده‌گاه دسته‌ى دوم ، جهنمى است كه هفت در دارد و هر در آن ، براى جمعى از آنان است ؛
ثالثاً : متّقى ها در باغها و چشمه هاى ( آن ) باهم مى باشند كه به سلامتى و براى هميشه و بدون رنج و خسته‌گى آنجا هستند ( زندگانى مطلوبى دارند ) رسول من به بندگان من خبر بده كه من بسيار آمرزنده و مهربانم و محققاً عذاب من عذاب دردناك است ؛