افق اعلى (تفسير آياتى از قرآن مجيد) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٠.١٦١

حكم شكار

حكم شكار

حكم شكار

« أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الْأَنْعامِ إِلَّا ما يُتْلى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ » ( المائدة : 2 )

اول : در سوره مائده شكار بر كسانى كه براى حج و يا عمره إحرام مى بندند حرام شده است ( غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ ) و قتى از إحرام خود بازشد حرمت شكار هم مى رود « وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا »

جهت توضيح مطلب بايد بگويم كه شكار بر سه قسم است :

1 - شكار حيوانات براى خوردن مورد نياز

2 - شكار آنها براى فروش و تحصيل مال

3 - شكار حيوانات براى سرگرمى ( صيد لهوى )

از كلام فقيه همدانى « 1 » معلوم مىشود مشهور فقهاء قايل به حرمت صيد لهوى مى باشند و تنها محقق بغدادى حرمت آن را شديداً إنكار نموده است و استاد ما آقاى خويى ( ره ) نيز قايل بجواز آن است . گاهى گفته مىشود لهو حرام است ، پس شكار لهوى نيز حرام است ولى مادليل معتبرى بر حرمت مطلق لهو نداريم « 2 » از آيات سوره مايده ( 1 و 2 و 94 و 96 ) حرمت شكار حيوانات زمينى و هوايى در زمان إحرام براى عمره و يا حج به دست مىآيد .

دوم : حليت و جواز صيد حيوانات زمين و هوايى بعد از إحرام .

سوم : حليت شكار حيوانات در يايى در حالت إحرام .

در قرآن مجيد نامى از صيد لهوى - تا چه رسد به تحريم آن - برده نشده است ؛ بلى مدرك فتواى مشهورات روايت معتبرهء حماد بن عثمان است كه از إمام صادق ( ع ) از آيه مباركه ( فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ ) سؤال كرد و إمام فرمود : بغى : باغى صيد است و عادى :

( 1 ) - مصباح الفقيه ج 2 / 743 ( 2 ) - رجوع شود به حدودالشريعة ج 2 / 640 چاپ دوم .