لمعات الحسين (ع) (فارسى) — الصفحة ٩٣

مناجات حضرت با خداوند در لحظات آخر و حالات حضرت در هنگام شهادت

الْمُسْتَغِيثِينَ ! « 1 »

« شكيبا هستم بر تقديرات و بر فرمان جارى تو اى پروردگار من ! معبودى جز تو نيست ، اى پناه پناه آورندگان ! »

از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام روايت است كه اسب آن حضرت با صداى بلند شيهه مىكشيد ، « 2 » و پيشانى خود را به خون حضرت آلوده مىنمود ؛ و مىبوئيد ؛ و مىگفت :

الظَّلِيمَة ! الظَّلِيمَة ! مِنْ أُمَّة قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا . « 3 »

« فرياد رس ! فرياد رس ! از امّتى كه پسر دختر پيغمبر خود را كشتند . » و متوجّه خيام حَرَم شد .

امّ كلثوم ندا در داد :

وَا مُحَمَّدَاهْ ، وَا أَبَتَاهْ ، وَا عَلِيَّاهْ ، وَا جَعْفَرَاهْ ، وَا حَمْزَتَاهْ ! « 4 »

( 1 ) « مقتل مقرّم » ص 331 ، از « أسرار الشّهادة » ص 423 ( 2 ) « مقتل مقرّم » ص 332 ، از « تظلّم الزّهرآء » ص 129 ، و از « بحار » ج 10 ، و ص 205 ( 3 ) همان مصدر ، از « مقتل خوارزمى » ج 2 ، ص 37 ( 4 ) همان مصدر ، از « بحار » ج 10 ، ص 206 ؛ و