رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٨٠

در روايتى دارد

تاكى به تمناى وصال تو يگانه * اشكم رود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد به سر آمد شب هجران تو يانه * اى تير غمت بر دل عشاق نشانه

خلقى به تو مشغول تو غايب ز ميانه

رفتم به در صومعه عابد و زاهد * ديدم همه را پيش قدت راكع و ساجد

در ميكده رهبانم و در صومعه زاهد * گاه معتكف ديرم و گاه ساكن مسجد

يعنى كه ترا مى طلبم خانه به خانه

روزى كه برفتند حريفان پى هر كار * عابد سوى مسجد شد من جانب خمار

من يار طلب مىكنم جلوه گه يار * حاجى به ره كعبه و ما طالب ديدار

او خانه همى جويد و ما صاحب خانه

هر در كه زدم صاحب آن خانه تويى تو * هرجا كه روم پرتو كاشانه تويى تو

در كعبه و بتخانه چوجانانه تويى تو * مقصود من از كعبه و بتخانه تويى تو

مقصود تويى كعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار توان ديد * پروانه در آتش شد انوار عيان ديد

عارف صفت ذات تو در پير و جوان ديد * يعنى همه جا عكس رخ يار توان ديد

ديوانه نيم من كه روم خانه به خانه

عاقل به قوانين خرد ذات تو جويد * ديوانه بيرون از همه اسرار تو پويد

تا غنچه نشگفته اين باغ كه بويد * هر كس به زبانى صفت حمد تو گويد

بلبل به سر شاخه و قمرى به ترانه

جبرئيل خدمت سرور كائنات مشرف شد و عرض كرد يا محمد ( ص ) زندگى كن هر قدر كه مى خواهى آخر از اين جهان بسيج مىكنى ، دوست بدار