رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٢٣٠

اديب فرا هانى

گفتا برو چو خاك تحمل كن اى فقيه * يا هر چه هرخوانده‌اى همه را زيرخاك كن

( 6 )

ايها المغرور فى دار الغرور * فاعتبر من حال اصحاب القبور

دل منه غافل بدنياى دنى * چون در او اخر نباشى ماند نى

انما الدنيا كبيت العنكبوت * دار فانى كل من فيها يموت

است دنيا همچو درياى عميق * خلق عالم اندرين دنيا غريق

جمله مات و محو و سرگردان او * درسراغ ساحل و پهناى او

نزد عاقل نيست دنيا چون خسى * بر سر پل ، جانه نسازد عاقلى

پيره زالى غرق زيو و زيور است * يا مگر ديوى كريهُ المنظر است

است باغى خالى از نخل مراد * يا چراغى روشن اندر راه باد

دل به دنيا بستن ، عين جاهليست * عشق با ديوانه ، دور از عاقليست

پس بيا بشنو زمن اى هوشمند * تا توانى دل به مهر او مبند .

( 7 )

بازهم از ادب سعدى

شرف مرد به جود است و كرامت به سجود * هر كه اين هردو ندارد ، عدمش به ز وجود

اى كه در نعمت و نازى به جهان غره مشو * كه محال است درين مرحله ، امكان خلود

اى كه در شدت فقرى و پريشانى حال * صبر كن كين دوسه روزى بسرآيد معدود