رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٢٢٨

اديب فرا هانى

با ناله و افسوس درين دير سپنجيم * چون زلف عروسان همه در چين و شكنجيم

هم سوخت ، كاشانه وهم باخته گنجيم * مائيم كه در سوك و طرب قافيه سنجيم

جغديم به ويرانه هزاريم به گهزار .

افسوس كه اين مرزعه را آب گرفته * دهقان مصيبت زده را خواب گرفته

خون دِل ما رنگ مى ناب گرفته * وزسوزش تب ، پيكرمان تاب گرفته

رخسار هنر گونه مهتاب گرفته * چشمان خِرد پرده ز خوناب گرفته

ثروت شده بيمايه ، صحت شده بيمار .

اى مقصد ايجاد ، سر از خاك بدر كن * زين پاك زمين مردم نا پاك بدركن

از كشور جم ، لشكر ضحّاك بدركن * از مغر خِرد ، نشّه ى ترياك بدركن

اين جوق شغالان را از تاك بدركن * از مزرع دين ، اين خَس و خاشاك بدركن

وز گله ى اغنام ، بران گرگ ستم كار .

اى قاضى مطلق كه تو سالار قضايى * وى قائم برحق كه در اين خانه خدايى

تو حافظ ارضى ، و نگهدار سمايى * بر لوح مه و مهر فروغى و ضيايى

در كشور تجريد مهين راه نمائى * بر لشكر توحيد امير الامرائى

حق را ، تو ظهير استى دين را تو نگهدار .

أبرى شده بالا و گرفته است فضا را * از دود و شرر ، تيره نموده است هوا را

آتش زده سُكان زمين را و سماء را * سوزانده به چرخ اختر ، در خاك گياه را

اى واسطه رحمت حق ما بار خد را * زين خاك بگردان ره‌ى طوفان بلا را

بشكاف زهم سينه ى اين ابر شرريار .

( 3 )

روضه روحت بشب سبزه ، شجر مىكند * وين شجر جاويدان زود ثمر مىكند