رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٢٢٧

اديب فرا هانى

اى مه ى عالم امكان و به عشاق خليق * در فراق تو بود ، ناله ى من زارو ، شهيق

« محسنى » غافل از جان و بقد تو دقيق * تا بيائى به سرش آمدنت روح صديق

اديب فرا هانى

اديب فرا هانى

در ترقى دين اسلام و انحطاط مسلمين

ماييم كه از پادشاهان باج گرفتيم * زان پس كه ز ايشان كمر و تاج گرفتيم

ديهم و سرير از گهر وعاج گرفيتم * اموال و ذخائر شان بتاراج گرفتيم

وز پيكر شان ديبه و ديباج گرفتيم * مائيم كه از دريه امواج گرفتيم

انديشه نكرديم ز طوفان و ز تيار .

در چين وختن ، ولوله ، از هيبت ما بود * در مصر وعدن غلغله از شوكت ما بود

در اندلس و روم ، عيان قدرت ما بود * قرناطه و اشبيليه در طاعت ما بود

صقليه نهان در كنف رأيت ما بود * فرمان همايون قضا رأيت ما بود

جارى به زمين و فلك و ثابت و سيار .

خاك عرب از مشرق اقصى گذرانديم * وزناحيه غرب ، با فريقيه رانديم

درياى شمالى را بر شرق نشانديم * وز بحر جنوبى بفلك گرد ، فشانديم

هند از كف هندو ، ختن ، از تُرك ستانديم * مائيم كه از خاك بر افلاك رسانديم

نام و هنر و رسم و كرم را ، بسزاوار .

چون برّه ى بيچاره به چوپانش نه پيوست * از بيم بصحرا نه خسبيد و نه بنشست

خرسى به شكار آمد و بازويش فرو بست * با ناخن و دندان ستخوانش همه بشكست

شد بّره ى ما ، طعمه ى آن خرس زَبَر دست * افسوس از آن بّره نوزادِه سر مست

فرياد از آن خرس كهن سال شكم خوار .

امروز گرفتار غم و محنت و رنجيم * دردا وفره باخته اندر شش و پنجيم