رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٢٢١

شعر

فردا كه تو را دسترس زادى نيست * حتمى است تو را برات امروز گرفت

پيش از من و تو زمانه هايى رفتست . . . مثل . . . * از دور فلك ليل و نهارى رفتست

زين قافله خوبان و بدانى رفتست . . . . . . * انديشه و انباشته هايى رفتست

اين خاك امروز گذرگاه كسان است * بى قيمت و بى قدر بر رهگذران است

دانى اثر دوره ما ضى زمان است * چشم و رخ و بازوى جهان گيران است

شعر

شعر

اين عشوه دلسوز و چنين جلوه مسحور * اين زلف پريشان و چنين ديده مخمور

اين چهره زيبا و چنين منظر مسرور * در فاصله زود شود منكر و منفور

تاريخ چه خوانى و سفر را چه برآيى * عبرت همه جاست ولىگر به خودآيى

از خشت سر خانه بپرس رمز جهانى * هر خشت بود مالك يك كهنه رباطى

از صفحه هستى نه توخواندى و نه من * از سرّ وحقايق نه تو دانى و نه من

هر كس ز گمانش سخنى چند بيافزود * لكن همه غرقند به غفلت چون تو و من

. . . . . . .

آن لعبت طنّاز كه اجمل ز پرى * با آن قد رعنا و چنان عشوه گرى

بود نقطه پركار حواس همگى * آخر به لحد خفت بلا زير سرى

پوسيده و گنديده هران عضوتنى * آن دلبر شيرين پرى چهره جمال

كز طلعت او خفى بدى رنج و ملال * زيبش به خيال گشتى چو كمال

ديدى كه شدش تنگى آن گور مجال * از دايره اش باز بشد فصل مقال

چشمىكه شدى آب ز ديدش همه دلها * پنهان شدى در وقت تقابل همه چشمها