رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٢١٩

رباعيات در سفركابل گفته شده

. . . . . .

زين زيست نرويد نهال فرح ما * اين باغ نكاريد يكى كام دل ما

گويا بسرشتند بلا را به گل ما * از روز حساب است بلاحد خجل ما

. . . . . .

از حكمت خلاق كسى هيج نداند * از نعمت او قدر ، كسى هيج نداند

از نقمت او هيج ز يك پيج نداند * خوشمزه همان به كه نداند كه نداند

. . . . . .

هركس كه نداند و بداند كه نداند * از زنده گى خويش به جز رنج نفهمد

هر كس كه نداند و نداند كه نداند * مانند بهايم به خوشى روز سپارد

هر كس كه بداند و بداند كه بداند * از راحت و خوشبختى به جز اسم نداند

. . . . . .

افسوس كه اين عمر كم بى ثمر ما * از ثقل بلا كرد بسى خم كمر ما

ابرش ز فضاء برد جمال قمر ما * بر صفحه او نقش نياورد اثر ما

. . . . . .

از عشرت و توفيق به جز نامى نيست * از راحت و تشويق به جز وهمى نيست

عشاق هميشه در درد فراق * ديدار مراد جز خيالى نيست

. . . . . .

آندم كه درين خانه بشد مسكن ما * ناكامى و بدحالى بشد همدم ما

يك عقده نشد باز ز يك مشكل ما * گم گشته در اين باديه هر كامل ما

. . . . . .

بيچاره تر از آدم خاكى نبود * حيران تر ازو وليدى نبود