رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ٢١٧

صحبت با دوست

خوشبختى جانست كه قربان تو باشد * از صومعه بيزارم و ز خرقه و دستار

زين بعد نگردم پى صوفى ريا كار * در ميكده بهتر كه شوم نشه و خمار

نامم به صف اقدس رندان تو باشد

حرثم به مكانى است كه باران تو باشد * اين موقف ما جاى اقامت نتوان بود

اين مسلك ما راه سعادت نتوان بود * اين زهد به جز رمز شقاوت نتوان بود

خوشبخت مهاجر كه به هجران تو باشد

شادى و فرح خاصه ياران تو باشد * صبر از دل من رفت ديگر باز نيايد

عمرم به عبث رفت و ديگر باز نيايد * خوشبختى من رفت ديگر باز نيايد

الا كه روانم به گلستان تو باشد

پروانه آن شمع شبستان تو باشد * زين دير نديديم وفايى به زمان ها

از خار مغيلان نرسيديم به گل ها * كرديم ز هجرانش ما پاره گريبان ها

آيا چه كند تا كه ز خاصان تو باشد

با وجد و طرب بلبل بستان تو باشد * اى سرور دل از كرمت لطف به ما كن

از وصل خودت اين همه امراض دوا كن * از جمله اغيار مرا زود جدا كن

در سلك فناء محو زنخدان تو باشد

بى توشه و بى زاد ز اسيران تو باشد * پا بند مصيبت بشو از بار محبت

آخر برسى از كرمش راه سعادت * زين راه كه روى نيست به جز رمز شقاوت

اى دوست چه وقت « محسنى » از آن تو باشد

يك مخلص ناچيز ز خاصان تو باشد