رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ١٣٤

اشعار خاتمة الكتاب

دانم به زير خاك شود عمر من تباه * آخر به يادگار بماند خطم سياه

اى هركه اين بخواند و بر من كند دعا * يارب عفوش كن به قيامت همه گناه

. . .

روزى كه نه شادى و نه غم ماند * نه دست و قلم نه جان و تن ماند

بر خاطر دوستان دهد ياد مرا * خطى كه به ياد گار از من ماند

. . .

غرض نقشى است كز ما ياد ماند * كه هستى را نمى بينم بقايى

مگر صاحب دلى روزى به رحمت * كند در حق اين مسكين دعايى

بماند سال ها اين نظم و تركيب * زما هر ذره خاك افتد به جايى

. . .

لعل الهى يعفو عنى لفضله * و يغفرتقصيرى و سوء فعاليا

اموت و يبقى لما قد كتبته * فياليت من يقرء كتابى دعا ليا

. . .

هركه ما را كند به نيكى ياد * يادش اندر جهان به نيكى باد

. . .

اين نبشتم تا بماند يادگار * من نمانم اين بماند يادگار

مىشوم با درد دل در زير گل * كس نداند حال من جز كردگار

. . .

نويسنده باد از جهان بى نياز * و خواننده را نيز عمرش دراز

. . .

به يادگار نوشتم من اين كتابت را * و گرنه اين خط من لايق كتابت نيست

. . .