رنگارنگ يا كشكول درويشى (فارسى) — الصفحة ١٢٤

سعدى

كز عشق آن سرو روان گويى روانم مىرود

او مىرود دامن كشان من زهر تنهايى چشان * ديگر مپرس از دل نشان كز دل نشانم مىرود

برگشت يار سرخوشم بگذاشت عيش ناخوشم * چون مجمرى بر آتشم كز سرو جانم مىرود

با آن همه بيداد او اين عهد بى بنياد او * در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مىرود

باز آى بر چشمم نشين اى دل ستان نازنين * كاشوب و فرياد از زمين تا آسمانم مىرود

گفتم بگريم چون ابل تا خر فرو ماند به گل * وين نيز نتوانم كه دل با كاروانم مىرود

صبر از وصال يار من بر گشتن از دلدار من * گرچه نباشد كار من هم كار از آنم مىرود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعى سخن * من خود به چشم خويشتن ديدم كه جانم مىرود

سعدى فغان از دست ما لايق نبود اى بىوفا * طاقت نمىآرم جفا كار از فغانم مىرود

. . . . .

به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست

به غنيمت شمر اى دوست دم عيسى صبح * تا دل مرده مگر زنده كنى كاين دم از اوست

نه فلك راست مسلم نه ملك را حاصل