رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ٩٢

يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259

شيعيان ما برگهاى درختند پس هر كس خود را به شاخه اى از شاخه هاى آن در آويزد نجات مى يابد و هر كس از دستاويزى به آن روى گرداند در ورطه هلاكت سقوط خواهد نمود و اگر بنده‌اى خدا را هزار سال در بين صفا و مروه عبادت كند و سپس هزار سال ديگر و سپس هزار سال ديگر تا آنكه مانند مَشكى كهنه و خراب پاشيده گردد ، و با اين عبادات نتواند از محبّت ما در دل خود چيزى بپروراند ، خداوند او را بر بينىاش در ميان آتش در خواهد افكند . سپس حضرت آيه مودّت را تلاوت فرمودند كه مودّت اهل بيت اجر و مزد رسالت است . »

در « تفسير آلوسى » از ابن جُرير از أبى دَيلَم روايت مىكند كه : لَمّا جىءَ بِعَلىِّ بن الحُسين رَضِىَ اللهُ تعالَى عَنهُما أسيرًا فَاقيمَ علَى دَرَجِ دِمَشقَ ، قامَ رجلٌ من أهلِ الشّامِ فقالَ : الحَمدُ لِلّه الذّى قَتَلَكُم وَ اسْتَأْصَلَكُم . فقَالَ لَهُ رَضِىَ اللَهُ تَعَالَى عَنهُ : أَقَرَأْتَ الْقُرْءَانَ ! ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : أَقَرَأْتَ ءَالَ حم ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : مَا قَرَأْتَ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ؟ قَالَ : فَإنَّكُمْ لَأَنْتُمْ هُمْ ؟ قَالَ : نَعَمْ . « 1 »

أبى ديلم ميگويد : « چون حضرت سجّاد عليه السّلام را در حال اسارت وارد دمشق نمودند و در مكان مرتفعى بر فراز پلّه‌اى جاى دادند ، مردى از شام گفت : حمد سزاوار خدائى است كه شما را كُشت و خاندان شما را از ريشه برانداخت . حضرت فرمودند : آيا قرآن خوانده‌اى ! ؟ عرض كرد : بلى . حضرت فرمودند : آيا آل حم را خوانده‌اى ؟ عرض كرد : بلى . حضرت فرمودند : نخوانده‌اى اين آيه را از قرآن كه خداوند به پيمبرش خطاب مىكند كه بگو : من از شما هيچ پاداش و مزدى درخواست نمىكنم الّا آنكه با أقرباى من مودّت

( 1 ) - « روح المعانى » ، ج 25 ، ص 31 ؛ و نيز اين حديث را مرحوم سيّد شرف الدّين در « الفصول المهمّة » ص 221 از طبرانى و از « الصّواعق المحرقة » و غير آنها نقل مىكند .