رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ٢٢٢

يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259

قَامَ فِيهِمْ فَقَالَ مِثلَ ذَلِك ثُمَّ قَامَ عَنْهُمْ .

ثُمَّ قَالَ ذَلِكَ فِى الْيَوْمِ الثَّالِثِ فَلَمْ يَتَكَلَّمْ أَحَدٌ ، فَقالَ : أَيُّهَا النَّاسُ ! إنَّهُ لَيْسَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لَافِضَّةٍ وَ لَامَطْعَمٍ وَ لَامَشْرَبٍ . قَالُوا : فَألْقِهِ إذًا ! قَالَ : إنَّ اللَهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْزَلَ عَلَىَّ : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى . قَالُوا : أمَّا هَذِهِ فَنَعَمْ .

فَقَال أَبُو عَبْدِاللَهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : فَوَاللَهِ مَا وَفَى بِهَا إلَّاسَبْعَةُ نَفَرٍ :

سلمانُ و أَبُوذَرٍّ وَ عَمَّارٌ وَالْمِقْدَادُ بنُ الْأَسْوَدِ الْكِنْدِىُّ و جَابِرُ بْنُ عَبْدِاللَهِ الْأنْصَارِىُّ ، وَ مَوْلًى لِرَسُولِ اللَهِ يُقَالُ لَهُ الثَّبيتُ ، وَ زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ . « 1 »

« چون آيه مودّت نازل شد حضرت رسول الله ايستادند و گفتند : اى مردم ! خداوند براى من چيزى را بر شما واجب كرده است ، آيا شما آن را أدا مىكنيد ؟ هيچكس پاسخ آن حضرت را نداد و حضرت برگشتند . چون فردا شد حضرت عين مطلب ديروز را به مردم اظهار كردند و برگشتند .

و چون روز سوّم آمد حضرت باز مطلب دو روز پيشين را تكرار كردند ، هيچكس جواب آن حضرت را نداد ؛ پس حضرت فرمودند : اى مردم ! چيزى را كه خدا از شما خواسته است طلا و نقره و خوراكى و آشاميدنى نيست . گفتند : بنابراين براى ما بيان كن ! حضرت فرمود : خداوند تبارك و تعالى بر من نازل فرموده است كه : بگو من از شما در مقابل رسالت خود مزدى نمىخواهم مگر آنكه با اهل بيت من مودّت كنيد . گفتند : بلى اين امر خدا را اجرا خواهيم كرد .

سپس حضرت صادق عليه السّلام فرمودند : سوگند به خداى كه به اين پيمان وفا ننمودند ، مگر هفت نفر : سلمان ، أبوذر ، عمّار ، مقداد بن أسود كندى ،

( 1 ) - تفسير « برهان » طبع سنگى ، ج 2 ، ص 972 ؛ و از طبع بنياد بعثت ، ج 4 ، ص 820 ؛ و تفسير « صافى » ج 2 ، ص 512