رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ٢٠٦

يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259

گرفته است . و چه بسا در بسيارى از نوشتجات اهل تسنّن نيز ملاحظه مىشود كه آنها هنوز هم در اين شگفت باقى بوده و نتوانسته‌اند مطلب را حل كنند .

ولى پيغمبر أكرم كه پدر معنوى امّت است با وجوب مودّت ذوى القربى خواسته است امّت را در راه صفا و محبّت قرار دهد ؛ چون با نور الهى كه فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ « 1 » « ما پرده را از جلوى چشم تو برداشتيم و ديدگان تو امروز بسيار تيزبين شده است » حقائق امور و طهارت ائمّهء طاهرين بر آن حضرت مكشوف بوده و با چشم دل تمام آنان را در راه و روش خود مشاهده مىنموده است .

در تفسير منسوب به محيى الدّين ابن العربى در ذيل آيه مودّت ميگويد :

ثمره و نتيجهء مودّت راجع به خود مردم است ؛ چون مودّت سبب نجات است ، به علّت آنكه مودّت با اهل بيت موجب نزديكى و تناسب با آنان در افق روحانيّت است كه بالنّتيجه مستلزم با اجتماع آنان در حشر خواهد بود ، كما آنكه پيغمبر أكرم عليه الصّلوة و السّلام فرموده است : الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ .

« انسان با محبوب خود معيّت و همبستگى دارد . »

بنابراين نتيجهء مودّت با اهل بيت چون راجع به خود امّت است ، در حقيقت أجرى براى پيغمبر نخواهد بود . و ممكن نيست كسى كه روح او تاريك و ظلمانى بوده و از مرتبهء اهل بيت دور باشد آنها را واقعاً دوست داشته باشد ، كما آنكه ممكن نيست كه كسى روح او نورانى باشد و خدا را به حقّ المعرفه شناخته و دوست داشته و به مقام توحيد نائل آمده باشد ، و ليكن ائمّهء اهل بيت را دوست نداشته باشد .

و سرّ اين مطلب آنست كه آنها اهل بيت نبوّت و معدن ولايت و فتوّت

( 1 ) - قسمتى از آيه 22 ، از سورهء 50 : ق