رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ١٨٥

يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259

مشرك است . ابن عبّاس گفت : كداميك از شما رسول خدا را لعن و سبّ مىكند ؟ گفتند : سبحان الله ! كسى كه رسول خدا را لعن كند كافر است .

ابن عبّاس گفت : كداميك از شما علىّ بن أبىطالب را لعن و سبّ مىكند ؟

گفتند : آرى ، اين امرى است كه قابل وقوع است و واقع شده است .

ابن عبّاس گفت : من خدا را گواه مىگيرم كه من از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم شنيدم كه ميفرمود : هر كس على را دشنام دهد مرا دشنام داده است ، و هر كس مرا دشنام دهد خدا را دشنام داده است ، و هر كس خدا را دشنام دهد خداوند او را بر بينى خود به آتش خواهد افكند .

سپس از آن جماعت روى گردانيده به حركت افتاد و در آن حال به جلودار خود گفت : از آنها چه شنيدى در مقابل گفتارمن ؟ جلودار گفت : آنها چيزى نگفتند . ابن عبّاس گفت : در هنگامى كه من اين حديث را براى آنان مىخواندم چهرهء آنها را چگونه يافتى ؟

جلودار گفت :

نَظَروا إلَيكَ بِأَعْينٍ مُحْمَرَّةٍ * نَظَرَ التُّيُوسِ إلَى شِفارِ الجازِرِ « 1 »

« چنان از گفتار تو پريشان شدند كه مانند نگاه كردن آهوها و بزهاى كوهى به ساطورهاى قصّابان ، با چشمهاى سرخ و منقلب بسوى تو نگاه ميكردند . »

ابن عبّاس گفت : پدرت فداى تو باد ! ديگر بيان كن .

جلودار گفت :

خُزْرُ العُيونِ نَواكسٌ أبصارَهُم * نَظَرَ الذَّليلِ إلَى العزيزالقاهرِ « 2 »

( 1 ) - تَيْس : بز كوهى و آهوى نر ، جمع : تُيوس . شَفْرَة : كارد عريض و طويل كه او را ساطورگويند ، جمع : شِفار . جازِر : قصّاب . ( 2 ) - أخْزَر : چشم تنگ ، جمع : خُزر . ناكِسٌ رأسَه : مردى كه سر خود را پائين انداخته و جمع‌او شاذّاً نواكس است .