رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ١٣٤
يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259
شايد روى حسّ خوش بينى كه اكثر عامّه به صحابهء رسول خدا دارند آنها را عادل معرّفى مىكنند ، يا براى توجيه و تأويل جنايات بعضى از آنها مجبور شده‌اند همگى را عادل معرّفى كنند .
لكن بعضى از آنها تصريح كرده‌اند كه : صحابه مانند غير صحابه‌اند و هيچ خصوصيّتى در آنها نيست ؛ در آنها بد و خوب ، متّقى و زشت كردار ، مؤمن و منافق ، اهل خدا و اهل هواى نفس ، وجود داشته است .
و بعضى از عامّه گفته‌اند كه : آنها مانند غير آنها هستند تا زمان ظهور فتنه و انقلاب بين أميرالمؤمنين عليه السّلام و معاويه ، و لكن بعد از ورود بعضى از آنها به لشكر معاويه و ملحق شدن آنها به معاويه ، ديگر شهادت آنها در محكمهء اسلام بطور مطلق قبول نيست .
و معتزله گفته‌اند كه : همهء صحابه از مردمان عادل و خوبند مگر آنان كه دانسته شود با أميرالمؤمنين عليه السّلام جنگ نموده‌اند .
و امّا شيعهء اماميّه صحابه را مانند سائر أفراد مردم ميداند بدون تفاوت ، كه در ميان آنها عادل و فاسق و منافق و گمراه بوده است . « 1 »
و بسيارى از آنان بعد از رحلت رسول اكرم ، مرتدّ شده و به أعقاب جاهلى بازگشت نموده‌اند .
و امّا معصوم بودن از خطا و گناه به مقتضاى آيه تطهير اختصاص به ذوات مقدّسهء حضرت رسول الله و أميرالمؤمنين و فاطمة الزّهراء و حسنين عليهم السّلام دارد ، و طبق نصوص كثيره از شيعه و سنّى و به تنقيح مناط و رواياتى كه وارد شده است ، شامل تمام أئمّهء اثنىعشر ميگردد لا غير . « 2 »
( 1 ) - « بحار الأنوار » از طبع كمپانى ، ج 8 ، ص 9 ؛ و از طبع حروفى ، ج 28 ، ص 36 ، در قسمت « بيان » علّامهء مجلسى ( 2 ) - « الغدير » ج 3 ، ص 294