رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ١٣٢

يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259

حركت دهد تشبيه نفرموده‌اند تا در اينجا مسافرين كشتى در آن شب تاريك نيازى به ستارگان آسمانى داشته و با ديدن آنها و جهت‌يابى ، مسير خود را دريافته رو به مقصود حركت كنند ؛ بلكه حضرت رسول أكرم اهل بيت عصمت را به كشتى نوح تشبيه مىكنند . و كشتى نوح خاصيّتش اين بوده كه فقط اگر كسى خود را در آن سوار مىنمود نجات مىيافت ، و اگر كسى تخلّف مىورزيد دچار غرقاب و هلاكت مىشد ، و لذا فرموده است : مَنْ رَكِبَهَا نَجَى وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ .

و سرّ اين معنى با ملاحظهء داستان نوح و مخالفت امّت با آن حضرت و عذاب عمومى إلهى مبنى بر غرق شدن و هلاكت جميع امّت و تنها نجات كسانى كه خود را در آن كشتى وارد كنند ، ظاهر مىشود .

كشتى نوح تنها سفينهء نجاتى بود كه در مقابل آن كشتى ديگرى وجود نداشت . كشتى نوح تنها محلّ امنى بود كه جز سواران آن همه دستخوش هلاك شدند . كشتى نوح بر روى سيلاب جهانگير و طوفان عالمگير حركت ميكرد ، در حالى كه قلل كوهها را نيز آب فرا گرفته بود .

منظور از كشتى نوح حركت از نقطه‌اى به نقطهء ديگر و از محلّ خطر به محلّ امن و امان نبود ، چون تمام عالم را آب فرا گرفته بود . و لذا مسير خاص و معيّنى نداشت تا سواران آن احتياج به ستارگان و جهت‌يابى داشته باشند ؛ بلكه خاصيّت آن فقط نجات از طوفان و به ساحل خشكى رسيدن بعد از خاتمهء طوفان بود .

بنابراين كشتى نوح فقط نتيجه‌اش حفظ سواران از غرقاب و هلاكت بود .

و براى اين نتيجه تفاوتى نداشت كه شب باشد يا روز ، ستاره‌اى در آسمان باشد يا نباشد . كشتى نوح حركت عرضى در روى زمين نداشت ، بلكه چون حضرت نوح و پيروان آن حضرت سوار شدند و طوفان شروع شد ، به روى آب