رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — الصفحة ١٠٧

يادداشتهاى حضرت مؤلّف قدّس سرّه در پايان نسخهء خطى كتاب 259

يعنى : « كسى كه خدا او را هدايت كند فقط او راه يافته است . » و معلوم است كسى كه خود راه را نيافته است كجا مىتواند دستگير مردم گمراه گردد ؟ !

كسى كه هنوز چشم دل او باز نشده وجلوهء خدا را در تمام موجودات به نظر وحدانيّت نديده و در قفس أوهام و خودپرستى زندانى است ، آيا او مىتواند راهبر خلق خدا بسوى خدا گردد ؟ ! آيا ميتواند با نظر بصيرت و نقّاد و كشش روحى خود خلق گُم و نابينا را بينا نموده ، در شاهراه سعادت و توحيد رهبرى كند ؟ !

قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ أَ فَلا تَتَفَكَّرُونَ . « 1 »

« اى پيغمبر ! بگو آيا دو شخص نابينا و بينا مساوى هستند ؟ چرا فكر نمىكنيد ؟ »

پنجم آنكه : خداوند به پيغمبرش خطاب فرموده ميگويد : وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً . « 2 » « اى پيغمبر ! پيروى مكن از كسى كه ما قلب او را از ذكر خود بازداشته‌ايم و او به دنبال هواى نفس خود در حركت بوده و دست او از حقائق و معنويّات خالى است . »

و معلوم است كه گرچه خطاب به پيغمبر است و ليكن ملاكِ خطاب ، عامّ است ، و بر هر مسلمانى لازم است كه از پيروى كردن كسانى كه قلب آنها از ذكر خدا غافل و از هواى نفس پيروى مىكنند اجتناب ورزد ، خواه از صحابهء رسول خدا باشند يا از غير صحابه .

اگر بعضى از صحابهء رسول خدا از هواى نفس پيروى كنند باز هم مىتوان

( 1 ) - ذيل آيه 50 ، از سورهء 6 : الأنعام ( 2 ) - ذيل آيه 28 ، از سورهء 18 : الكهف