روش جديد اخلاق اسلامى (فارسى) — الصفحة ٣١٨
چهارم - درباره دعا
خفته به پهلو و نشسته و ايستاده بخواند و وقتى كه ضرر را از او بر طرف كرديم بگذرد گويا كه ما را براى دفع ضررى كه به او رسيده بود هرگز نخوانده است .
ممكن است از اين آيه دو چيز را بفهميم اول اينكه نبايد در موقع راحتى به غفلت و تكبر و طغيان مبتلا شد و حالت گذشته را فراموش كرد ، دوم اينكه بنده هميشه بايد خدا را بخواند و دعاى او در حال ناراحتى و راحتى ادامه داشته باشد .
در اين مورد رواياتى وارد شده است . « 1 » در صحيح هارون امام صادق ( ع ) مىفرمايد :
« ان الدعاء في الرخاء يستخرج الحوائج في البلاء »
دعا در حالى راحتى نيازمندىهاى زمان بلا را برطر ف مىكند .
در صحيح هشام مىفرمايد : « كسى كه در دعا پيش مىافتد [ در حال راحتى دعا مىكند ] در موقع نزول بلا دعايش مستجاب مىشود ملائكه مىگويد : صداى آشنائيست و از آسمان محجوب و ممنوع نگردد » .
« و من لم يتقدم في الدعاء لم يستجب له اذا نزل به البلاء و قالت الملائكة ان ذا الصوت لا نعرفه »
وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ
امام صادق ( ع ) در صحيح حماد مىفرمايد : دعا كن و نگو كه
( 1 ) - كلينى بابى را عنوان كرده است و شش روايت نقل كرده است كه سه تاى آن معتبر السند است .