روش جديد اخلاق اسلامى (فارسى) — الصفحة ١٩٨

باز هم درباره زهد

كه انبياء و اولياء مثلًا وقتى غذا خورده‌اند ( حتى به مقدار حاجت و زايد بر مقدار ضرورت ) حالت خوردن ميته را در تنفر قلبى داشته‌اند و شايد هيچ انسانى به اين حالت نرسد و قرآن اسم غذاى حلال را طيبات ( پاكيزه ها ) گذاشته است نه ميته ها .

بلى دنيا نزد خداوند از بزغاله گوش بريده مرده كه در مزبله‌اى افتاده است پست تر است . « 1 » ولى اين دليل نمىشود كه نزد انسانها نيز چنين باشد .

بلى مسلمان كامل اگر از همه دنيا براى خدا مىگذرد نبايد به او سخت بگذرد چنانچه جمعى براى رضاى دوستان و افراد مورد علاقه خود از مقادير زياد مال مىگذرند و با محبت مال به آنان سخت تمام نمىشود بلكه مسرور هم مىشوند .

امام صادق در صحيح جمال مىفرمايد :

« لايجد عبد طعم الايمان حتي يعلم ان ما اصابه لم يكن ليخطئه و ان ما اخطأه لم يكن ليصيبه و ان الضار النافع هو اللّه عزوجل » .

بنده مزه ايمان را نچشد مگر اينكه بداند كه آنچه بااو رسيده قابل تخلف نبوده و آنچه كه به او نرسيده نمىشد كه به او برسد و نفع و ضرر فقط از جانب خداوند است .

و شايد مراد از آيه مباركه لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ

( 1 ) - اين مضمون بسند صحيح از حضرت رسول اكرم ( ص ) نقل شده است ص 196 ج 3 اصول كافى .