روش جديد اخلاق اسلامى (فارسى) — الصفحة ١٣٧

دوم - ياد خدا

آيد ( نعوذ بالله ) مؤمن سالك بايد ازين دام خطرناك خودش را برهاند .

انسان موحد بايد بداند كه او مملوك خداوند است ، و خداوند بدخواه مملوك و مخلوق خود نيست او هميشه مهربان ، كريم و دوست داشتنى است ، نعمتهاى او بى پايان و كمال او لايتناهى است و مؤمن دوستى خود را به جائى برساند كه بپروردگار با عظمتش هميشه عرض كند كه اگر مرا در آتش بياندازى و فرضا بر عذاب تو صبر كنم چگونه بر فراق تو صبر توان كرد ؟ « صبرت علي عذابك فكيف اصبر علي فراقك » اگر مرا در دوزخ بياندازى بدوزخيان خبر مىدهم كه ترا دوست دارم .

« اللهم اجعلنا من الذين يحبونك و تحبهم اذلة علي المؤمنين اعزة علي الكافرين بمحمد و آله الطاهرين »

دوم - ياد خدا

دوم - ياد خدا

قرآن در به ياد آوردن و به ياد داشتن خدا تأكيد فراوانى نموده است و مسلما بنده هرچه بيشتر خداى خود را ياد كند در تحصيل صفات و افعالى كه موجب رضاى اوست موفق تر و بخداى خود نزديكتر مىشود . و اين مطلب پر واضح است .

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً « اى مؤمنين خداوند عزوجل را زياد ياد كنيد . » أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ جانهاى شما در بحران دنياى متلاطم با ياد خدا آرامش مىيابد . امام