عجايب ومطالب (فارسى) — الصفحة ٨٩

64 . اوج عرفان حافظ

زآتش وادى ايمن نه منم خرم و بس * موسى آنجا به اميد قبسى مى آيد

كس ندانست كه منزلگه معشوق كجاست * اين قدرهست كه بانگ جرسى مى آيد

دوست را گرسر پرسيدن بيمارغم است * گوبيا خوش كه هنوزش نفسى مى آيد

* * *

مژده وصل تو كو كز سرجان برخيزم * طاير قدسم و از دام جهان برخيزم

به ولاى تو كه گر بنده خويشم خوانى * از سر خواجه گى كون ومكان برخيزم

برسر تربت من با مى و مطرب بنشين * تا به بويت ز لحد رقص كنان برخيزم

گرچه پيرم توشبى تنگ درآغوشم گير * تا سحرگاه ز كنار تو جوان برخيزم

* * *

مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو * يادم از كشته خويش آمد و هنگام درو

گفتم اى بخت بخسبيدى وخورشيددميد * گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو

گر روى پاك و مجرد چو مسيحا به فلك * ازچراغ تو به خورشيد رسد صد پرتو

تكيه بر اختر شبگرد مكن كاين عيار * تاج كاووس ربود و كمر كيخسرو

آسمان گومفروش اين عظمت كاندرعشق * خرمن مه به جَوى ، خوشه پروين بدوجو

آتش زهد ورياخرمن دين خواهدسوخت * حافظ اين خرقه پشمينه بينداز و برو

فاش و ميگويم و از گفته خود دلشادم * بنده عشقم و از هر دوجهان آزادم

طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق * كه درين دامگه حادثه چون افتادم

من ملك بودم و فردوس برين جايم بود * آدم آورد درين دير خراب آبادم

سايه طوبى و دلجويى حور و لب حوض * به هواى سر كوى تو برفت از يادم

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست * چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم