آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — الصفحة ٦٠٦
استنكاف حضرت علّامه از رفتن به خارج جهت عمل جرّاحى
تأخير فرمودى ؛ و ناپسند نداريم چيزى را كه تو دوست داشتى ، و نگزينيم چيزى را كه تو ناپسند داشتى ! »
و در دعاى مروىّ از رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم ميخوانيم :
اللَهُمَّ أَحْيِنِى مَا دَامَتِ الْحَيَوةُ خَيْرًا لِى ، وَ أَمِتْنِى إِذَا كَانَ الْمَمَاتُ خَيْرًا لِى . « 1 »
« بار خداوندا ! مرا زنده بدار ما دامى كه زندگى براى من خير است ، و بميران مرا در زمانيكه مردن براى من خير است . »
در اين صورت اگر ما جدّا از خدا حيات بخواهيم مادامى كه ممات خير ماست ، آيا اشتباه نرفته‌ايم ؟ و خلاف حقّ و واقع را طلب ننموده‌ايم ؟
بارى ، حال بنده روز به روز سخت‌تر مىشد و يرقان تمام سطح بدن را طورى گرفته بود كه دستمال زردِ زردچوبه‌اى از بدن تشخيص داده نمىشد و مرض رو به پيشرفت بود ، چون مادّه سمّى سودا به هيچ وجه از بدن بواسطه انسداد كامل لوله كلدوك خارج نمىشد . عمل جرّاحى انجام گرفت و خود عمل بيش از سه ساعت به طول انجاميد ، و حقير از ابتدا تا انتهاى بيهوشى هفت ساعت بيهوش بودم . و ليكن به لطف حضرت بارى تعالى شأنه العزيز عمل بقدرى خوب و پاكيزه بود كه همه أطبّاى
بيمارستان قائم و بعضى از جاهاى ديگر تصديق كردند كه : اگر به خارج هم مىرفتم و عمل در أعلا مركز پزشكى
( 1 ) در حاشيه « مفاتيح الجنان » ص 351 و 352 در كتاب « الباقيات الصّالحات » در فصل چهارم ، از باب 40 وارد است كه حضرت امام محمّد تقى عليه السّلام فرمودند : چون حضرت رسول اكرم صلّى الله عليه و آله فارغ مىشد از نماز مىگفت : اللهمَّ اغفِرْ لى ما قدَّمتُ و ما أخّرتُ ، و ما أسررتُ و ما أعلنتُ ، و إسرافى علَى نَفْسى ، و ما أنتَ أعلَمُ به مِنّى . اللهمّ أنتَ المُقدِّم و المُؤخِّر ، لا إلهَ إلّا أنتَ ، بِعلمِك الغَيبَ و بقُدْرتِك علَى الخَلقِ أجمعينَ ما عَلِمْتَ الحَيوةَ خَيرًا لى فَأحْيِنى ، و تَوَفَّنى إذا علمتَ الوفاةَ خيرًا لى - الدّعآء . ( منه قدّس سرّه )