آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — الصفحة ٥٧٧
نكات ظاهرى
و عالىترين معيار ارزيابى « خداوند » است ، لذا حبّ فى الله و بغض فى الله اصلىترين پايه دين شمرده شده است و موجب رسيدن انسان به عالىترين درجه كمال مىشود . امام صادق سلام الله عليه همين شاخصه را نشانه كمال ايمان شمرده و ميفرمايند :
مَنْ أَحَبَّ لِلَّه وَ أَبْغَضَ لِلَّهِ وَ أَعْطَى لِلِّهَ ، فَهُوَ مِمَّنْ كَمَلَ إِيمَانُهُ . « 1 »
طبعاً اين حبّ و بغض بايد در رفتار و گفتار خود را نشان بدهد . حضرت آقا معتقد بودند كه اعلام برائت از دشمنان محمّد و آل محمّد بايد رسمى و علنى شود و در بين شيعه و سنّى رواج يابد ؛ چرا كه هيچ سنّى از دشمنان محمّد و آل محمّد حمايت نمىكند ، و هيچ كس بطور كلّى در مطرود بودن دشمنان پيامبر و آل پاك او بحثى ندارد اگرچه در بعضى مصاديق آن بين دو طائفه اختلاف نظر هست . بنابراين نبايد لعن بر دشمنان متوقّف يا حذف شود بلكه بايد پا به پاى توسعه صلوات بر محمّد و آل محمد در گفته‌ها و نوشته‌ها مطرح شود تا تولّى و تبرّى هر دو جايگاه خود را بيابند . لذا آغاز نوشته‌هاى ايشان از لعن بر دشمنان اهل بيت عليهم السّلام خالى نيست .
نكته پنجم : شروع با آيات
در غالب مباحثى كه وارد ميشوند بحث را با آيه‌اى مناسب شروع كرده به تفسير آن پرداخته و با استفاده از فهم صحيح مفردات آيه و با كمك آيات ديگر ، به تبيين و تشريح مفاد آن اقدام نموده و بحث را گسترش ميدهند .
نكته ششم : استفاده گسترده از روايات
گرچه ممكن است بسيارى از مطالبى كه انسان مطرح مىسازد حقّ و مطابق واقع باشد ، ولى در بيان آنها از زبان معصوم عليه السّلام اتقان و نورانيّت
( 1 ) « اصول كافى » ج 2 ، ص 124 ، كتاب الإيمان و الكفر ، باب الحبّ فى الله و البغض فى الله ، حديث اوّل