آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — الصفحة ٥٤٣
نمونه‌اى از عفو و بخشش
ندارد .
گفت : به خدا قسم اگر از من نگذرى از اين جا به طهران بر مىگردم و حج نمىروم . من عرض كردم آقا ! والده گذشته‌اند و مىگذرند ، شما مطمئن باشيد ، من ايشان را راضى مىكنم . إن شآء الله در سفرتان مَقضىّ المرام بوده باشيد .
آقا خداحافظى نموده و از منزل بيرون شدند ، و فردا صبح بناست كه از مسافرخانه با همراهان با ماشين سوارى به كاظمين حركت كنند .
فردا صبح حقير به ديدنشان در مسافرخانه رفتم . هوا گرم بود ، خود و همراهانشان در صحن حياط مسافرخانه كنار ديوار روى نيمكت‌ها نشسته بودند و اسباب‌ها را بسته و حاضر كرده بودند ، گفتند : تا نيم ساعت ديگر حركت مىكنيم . بنده گوئى اصلًا سابقه مرافعه و دعوى با ايشان نداشته‌ام ، از هر طرف سخن گفته مىشد .
چون همراهان اسباب‌ها را در سوارى نهادند و عازم بر سوار شدن شدند ، اين آقا در روى نيمكت رو كرد به من و گفت : آقاى سيّد محمّد حسين ! از معصوم عليه السّلام از تفسير اين آيه پرسيدند :
خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ .
« عفو و گذشت را پيشه كن ! و به كارهاى پسنديده و شناخته شده و شايسته امر كن ، و از جاهلان درگذر . »
معصوم فرمود :
ثَلَاثَةُ أَشْيَآءٍ : صِلْ مَنْ قَطَعَكَ ، وَ أَعْطِ مَنْ حَرَمَكَ ، وَ اعْفُ عَمَّنْ ظَلَمَكَ .
« سه چيز است : پيوند كن با كسى كه از تو ببُرد ، بده به كسى كه از تو گرفته است ، و بگذر از كسى كه بر تو ستم نموده است . »
آقا سيّد محمّد حسين ! من انتظار دارم شما با من از روى تفسير همين آيه رفتار كنيد !