آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — الصفحة ٥٢٤

جايگاه قرآن در قرآن

فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ « 1 » .

كتابى استثنائى و بىنظير كه احدى نمىتواند مانند آن را عرضه كند : قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً « 2 » و حتّى نمىتوانند ده سوره مانند آن را بياورند : قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ « 3 » و بلكه نمىتوانند يك سوره مانند آن را ارائه كنند : وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ « 4 »

كتابى سراسر جِدّ و به دور از هزل و شوخى و لغو : إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ * وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ « 5 » .

كتاب عمل و زندگى كه روى گرداندن از آن چراغ فروزان هدايت ، گمراهى را به همراه دارد و شكواى رسول خدا را : وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً « 6 » .

كتابى كه بايد پس از تلاوت و تدبّر و عمل ، آن را منتشر ساخت و موانع نشر آن را بر طرف ساخت ؛ و نه تنها به هنگام شنيدنش سكوت را مراعات نمود : وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا « 7 » كه حتّى بايد براى كافران زمينه شنيدنش را فراهم ساخت و با ايجاد امنيّت كافى ، فضا سازى لازم را مهيّا نمود : وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ

( 1 ) آيه 3 ، از سوره 41 : فُصّلت ( 2 ) آيه 88 ، از سوره 17 : الإسرآء ( 3 ) قسمتى از آيه 13 ، از سوره 11 : هود ( 4 ) قسمتى از آيه 23 ، از سوره 2 : البقرة ( 5 ) آيه 13 و 14 ، از سوره 86 : الطّارق ( 6 ) آيه 30 ، از سوره 25 : الفُرقان ( 7 ) قسمتى از آيه 204 ، از سوره 7 : الأعراف